دل خسته

از من می گریزی

                   که چه؟

                           زیبایت را بستایم

                                                که چه؟

                                                       از دور مرا می خوانی

                                                                               که چه؟

                                                                                      تا مرا ذره ذره بتراشی؟

                                                                                       آه عاقبت کار را از رمال نشنیده ای؟

دیشب :

تق... تق... تق ...

وای ... های ... وای ..

همسایه مان مرد !

امروز صبح :

همسایه ها

تابوت و ماشین نعش کش آوردند

ظهر :

گورکن پیر با تانی :

کسی لازم نیست

خودم از عهده اش بر می آیم

چاله قبر و مرده محو می شود...

تلی از خاک و آب

شب :

همسایه ها به هم می گویند :

چه روز خسته کننده ای

 بیچاره فلانی

فردا خیرات می دهند

همین  !

(م... ا )

یادت می آید؟

آن روز

پلکهایت را با غرو ر بر هم گذاشتی

و در آن سیاهی ٬ به سادگی ام خندیدی؟!

و من ساده ....هوم....هنوز دهان حیرتم باز است

آه........

چشمانت را بستی

و در آن سیاهی گیج و منگ

بازوانت را به آغوش نا محرم باد حلقه زدی

افسوس تو هم ساده بود

ابلیس بر پیشانیت بوسه زده بود

تو نمی دانستی

هنوز زنگ صدای خنده ات در گوشم می پیچد

وامروز صدای گریه ات را

از پس اتاقت می توانم بشنوم 

لیک آنقدر خسته ام که خندیدن را فراموش کرده ام

اما صدایت را.........

نچ 

صدایم کن

مدتهاست  صدایی نمی شنوم

مدتهاست گوش برای شنیدن حرفهایم ندارم

مدتی ست دلم هوای سرودن تو را دارد

همچنان گوشهایم به دنبال صدای توست

صدایم کن تا با صدای دل نشینت زندگی برایم دل نشین باشد

صدایم کن هنگامی که هیچ صدایی نمی شنوم مانند مرغ پر بسته ای ناله و فغان سر می دهم

حداقل در خواب و ر‌‌ؤیا صدایم کن جز تصویر چیزی ندارم

صدایم کن در غربتها به دنبال تو می گردم ٬ دلم هوای درد و دل دارد

جز کاغذ کسی حرف مرا نمی فهمد ٬ اینکه این همه درد و حسرت را به دنبال خود می کشم٬ حسرت می خورم٬حسرت اینکه حتی یک صدا همسفر من نبود

صدایم کن تا با صدایت غریبانه غریبانه شکستم

من اینجا تک و تنها ٬ دل خسته ترینم٬ در این گوشه دنیا

این نوشته به یاد ماندنی ترین یادگاری ازطرف قشنگ ترین اشتباه زندگیم (همیشه به یادتم {م})   

آبی تر و بزرگ تر است 

 می پنداشتم که دستانت از خورشید مهربان تر است و برای نوازش آلاله ها هرگز تردید نمی کند

 می پنداشتم که تو نگهبان احساس منی ٬ و اشک هایت همیشه رنگ خدا دارند 

اما هرگز نمی پنداشتم که تو روزی مرا از سرزمین و قلمرو مهربان دلت ٬ به کویر سنگدلی تبعید کنی و

عشق این گونه می رود تا در غریبانه ترین غروب دل من بمیرد......

در ترنم بهار بویت را می شنوم احساس می کنم میلی عجیب مرا بر گرفته تا در کنار تو هزاران نغمه عشق بنوازم و با تبسم لبانت به به زندگی و امیدی دوباره بازگردم٬ اما تاریکی سرنوشتم مرا محکوم کرده تا باخاطرات تو سر کنم ٬ چون آینده در پرده ای از ابهام محو گشته و باید برای یافتن اندکی جسارت از قلب شلوغ و پر دغدغه ام به فکر این باشم که همیشه عاشق تر بودم . من در نهیب عشق تو می سوزم و دیوار سکوت بین من وتو حائل آمده ٬مدتهاست که منتظرم اعتراف کنی که دوستم داری ولی تو سکوتی بی تشویش پیشه می گیری٬ می خواهم سنگ این سکوت دردناک را در هم بشکنم و اعتراف کنم که با تمام وجود دوستت دارم اما تو نیروی شکستن را از من گرفتی اما تو اعتراف کن.......

تو نیستی و مرگ من فرا خواهد رسید ٬ مرگ من از زمان پیشی خواهد گرفت و من خواهم مرد ٬در سکوت مرداب پیکر خاکی ام فانی خواهد شد٬بدون یادآوری های گذشته و بدون تکرار ٬ آسمان من خواهد گرفت ٬ آسمان من تیره خواهد شد ٬ صدفهای ساحل مرا ٬باد به یغما خواهد برد٬ شن زار آن را خواهد برد و من فانی می شوم ٬ نابود می شوم٬ خواهم مرد٬ خواهم رفت.

اما روح من پیوسته سراغ تو را خواهد گرفت و به عشق ها پایدار خواهد ماند٬ تا قیامت هم منتظرت خواهم ماند ٬ من تو را می جویم......